PEYGAMBERLERİN İZİNDE RAMAZAN
PEYGAMBERLERİN İZİNDE RAMAZAN
Yusra AYDIN
-
Her çağın karanlığına bir kandil yakılmıştır.
Ve her kandilin etrafında toplananlar kadar, onu söndürmek isteyenler de olmuştur.
Kâinat, hakikatin gönderilişine defalarca şahit oldu. Fakat inkâr da her defasında başka bir yüzle geri döndü. İsimler değişti, çağlar değişti; ama imtihanın özü değişmedi.
Nuh Peygamber’in en ağır imtihanı tufan değildi belki; oğlunun “gelmeyeceğim” diyen sesiydi.
Lut Peygamber’in yüreğini yoran, kavminin sapkınlığı kadar, aynı çatı altındaki uzaklıktı.
İbrahim Peygamber ateşe atılırken, asıl yangın babasının hakikate sırt çevirişindeydi.
Yusuf Peygamber’i kuyu karanlığına itenler yabancılar değil, aynı kandilden ışık görmüş kardeşleriydi.
Ve Hz. Muhammed (sav)… Yetim başladı hayata. Sığındığı her gölge bir gün çekildi üzerinden. Taif’te taş, Mekke’de yalnızlık, Medine’de sorumluluk… Hakikatin yükü omuzlarına verildiğinde, dünya ona geniş değil, ağırdı.
Demek ki peygamberlerin yolu, sadece kavimle değil; en yakınla sınanmaktı bazen.
Demek ki hakikat, önce insanın kalbinde imtihan ediliyordu.
Bugün de değişen pek bir şey yok aslında.
Zulüm başka isimlerle anılıyor, haram başka ambalajlarla sunuluyor, haksızlık daha sistemli işleniyor belki… Ama öz aynı. İnsan hâlâ hakikatle yüzleşmekten kaçıyor. Yine en yakınken en uzağa düşebiliyor.
Ve yine Allah, “Kulum, yeter ki gel; yeter ki hatalarından dön ve sığın Rabbine” diyor. Bunun için çok hayırlı aylar, günler lütfediyor bizlere.
Ve işte tam burada o mübareklerden Ramazan geliyor.
Ramazan, sadece aç kalmak değil; taraf seçmektir bir noktada.
Nuh Peygamber’in gemisine binmek mi, kıyıda kalmak mı?
Yusuf Peygamber’in kuyusuna sabır mı göstermek, yoksa onu iten el mi olmak?
İbrahim Peygamber’in ateşinde teslimiyet mi göstermek, yoksa ateşi harlayan kalabalık mı olmak?
Ramazan, kalbin hangi safta durduğunu fısıldar insana.
Belki de bu yüzden her Ramazan, kâinat yeniden şahitlik eder bize.
Oruçla incelen nefsimiz, aslında hangi karanlığa veya aydınlığa meylettiğimizi gösterir.
Ve asırlar geçse de imtihan değişmez. Ama her Ramazan, insanın değişebilmesi için yeni bir başlangıçtır.
Günün notu:
Karanlık hep vardı.
Fakat her Ramazan, içimizde bir kandil yakılması için gönderiliyor.
Bu Ramazan, safımız peygamberlerin başlattığı safı devam ettirmek olsun.
Bu Ramazan, seslerin, niyetlerin ve inanışların Tevhid ile birleştiği birlik olsun.
